Vier februari 2016. De start van een groot avontuur. Een buitenlandse stage in Peru. Een land met andere gewoontes, een andere taal, een ander landschap, andere mensen. Kortom een hele vernieuwing. Zo ook in mijn denken. Mijn bachelorproef staat dan ook alles behalve los van deze culturele context. Ze is geschreven met de mensen, maar ook voor de mensen. Ze is bedoeld om ouders de kans te geven om hun kinderen te ondersteunen, voornamelijk door hen te helpen met hun schoolwerk daar waar nodig.
Het is niet evident een bachelorproef te kaderen in een andere culturele context, een context aan de andere kant van de wereld. Net dat maakte mijn bachelorproef tot een uniek werkstuk, waarin Europese en zelfs Belgische theorieën werden aangepast aan de Peruviaanse cultuur. Niet alles kon zomaar overgenomen worden in het nieuwe project, alles werd wel vijf keer overdacht. Denk hierbij maar aan het werken met Peruviaanse vrijwilligers. Dit is heel uitzonderlijk voor een organisatie uit Cusco. Vrijwilligers is er namelijk nauwelijks bekend, aangezien mensen vaak niet rondkomen indien ze niet zes of zeven dagen op zeven werken. Hierdoor houden mensen geen vrije tijd over en dus ook geen tijd om aan vrijwilligerswerk te doen. Dit is een goed voorbeeld van een hindernis waarop ik stootte tijdens het opmaken van het project.
Deze hindernissen maken deze bachelorproef net interessant. Je leert evidenties overboord gooien en je gaat op zoek naar nieuwe alternatieven. Er is nood aan vernieuwing, nood aan samenwerking. Dit alles zal namelijk bijdragen aan een betere toekomst voor de kinderen die opgroeien in de armere districten van Cusco. Daar waar je als leerling slechts een nummertje in een statistiek bent, is het belang van individueel werken naast de schoolbanken namelijk eens zo belangrijk.
En zo kwam ik tot het uiteindelijke project. Huiswerkondersteuning door een Peruviaanse vrijwilliger van de universiteit in drie kansarme gezinnen, woonachtig te Cusco. Het volledige project werd ook vastgelegd via mijn lens, aangezien ik zelf een fotografische achtergrond heb. Op deze manier hoop ik naar de lezer toe een duidelijkere context te kunnen tonen waarin het project plaatsvond, aangezien het als buitenstaander quasi ondenkbaar is in wat voor situaties deze mensen dagelijks moeten overleven. Fotografie wordt dus duidelijk ingezet als middel.
Dat ik voor het project kon rekenen op hulp van zowel vrijwilligers, als van de ouders, als van mijn stageorganisatie heeft ervoor gezorgd dat er een grondige eindevaluatie heeft kunnen plaatsvinden van het pilootproject. Met alle actoren vond regelmatig overleg plaats, werden aanpassingen gedaan...
Mijn stage in Cusco was zeker en vast het hoogtepunt van mijn 22-jarig jonge leven. Ik heb dankzij mijn stage inzichten verworven over onderwijs, kansarmoede en analfabetisme die ik anders nooit zou hebben verkregen. Ik heb vriendschappen gesmeed voor het leven. Ik heb een nieuwe taal geleerd. En ik heb de kans gekregen om een project uit te werken waarvan ik hoop dat het nog een lange toekomst tegemoet gaat binnen de organisatie. Maar dat laat ik graag over aan mijn opvolger(s)...
![Deze afbeelding is verwijderd. Om veiligheidsredenen zijn alleen afbeeldingen uit het lokale domein toegestaan. Afbeelding verwijderd.](/core/misc/icons/e32700/error.svg)
![Deze afbeelding is verwijderd. Om veiligheidsredenen zijn alleen afbeeldingen uit het lokale domein toegestaan. Afbeelding verwijderd.](/core/misc/icons/e32700/error.svg)
![Deze afbeelding is verwijderd. Om veiligheidsredenen zijn alleen afbeeldingen uit het lokale domein toegestaan. Afbeelding verwijderd.](/core/misc/icons/e32700/error.svg)